مهارت هم‌پای مدرک

سازمان آموزش فنی و حرفه‌ای کشور آزمون‌های سنجش مهارت برگزار می‌کند و گواهینامه مهارت صادر می‌کند. این گواهی مدرک تحصیلی دانشگاهی نیست، اما در بسیاری از مشاغل شرط احراز یا امتیاز است. اگر رشته کاردانی شما فنی است، گواهی مهارت در همان حوزه می‌تواند توانایی عملی‌تان را رسمی نشان دهد.

اثر هر گواهی در شغل شما را فقط کارفرما یا مرجع استخدامی تعیین می‌کند.

فرض کنید کاردانی برق ساختمان می‌خوانید و در یک شرکت تأسیساتی کار می‌کنید. گواهی مهارت در همان حوزه، کنار مدرک دانشگاهی، به کارفرما نشان می‌دهد هم مبانی علمی را می‌دانید و هم کار عملی را. پیش از ثبت‌نام آزمون مهارت، شرایط شرکت و محل برگزاری را از مرکز آموزش فنی‌وحرفه‌ای شهرتان بپرسید.

شاغل‌دانشجو یک مزیت بزرگ دارد: محیط کار واقعی. وقتی استاد پروژه یا گزارش می‌خواهد، تا جایی که قواعد دانشگاه و محرمانگی محل کار اجازه می‌دهد، موضوعی از دل کار خودتان انتخاب کنید.

فرض کنید در واحد حسابداری یک شرکت کوچک کار می‌کنید. پروژه درس را درباره بهبود یک فرایند ساده، مثلاً بایگانی اسناد، تعریف کنید؛ بدون انتشار اطلاعات محرمانه و با اجازه سرپرست. هم درس جلو می‌رود، هم کارتان دیده می‌شود.

اگر استاد اجازه داد، از سرپرست‌تان بخواهید درباره نتیجه پروژه نظر بدهد. این بازخورد هم برای نمره مفید است و هم ارتباط درس با کار را برای مدیران روشن می‌کند.

• مدرک و رشته، همراه با سال تقریبی پایان دوره.
• گواهی‌های مهارت با امکان استعلام.
• دو یا سه کار مشخص که در شغل‌تان انجام داده‌اید.
• پروژه‌های درسی مرتبط با کار.

در رزومه فقط چیزی بنویسید که بتوانید مدرکش را نشان دهید.

رزومه را ساده و کوتاه نگه دارید؛ یک یا دو صفحه کافی است. برای هر سابقه کاری، یک نتیجه ملموس بنویسید، نه فقط عنوان شغل. و اگر گواهی مهارتی دارید، تاریخ اعتبار آن را هم چک کنید.

• یک مهارت عملی مرتبط با رشته‌تان انتخاب کنید.
• رشته‌های آزمون مهارت را در سایت رسمی سازمان آموزش فنی و حرفه‌ای جست‌وجو کنید.
• برای پروژه ترم بعد، یک موضوع از محیط کار پیشنهاد دهید.
• رزومه‌تان را به‌روز کنید.

یک تمرین کوچک: در پایان این ماه، از یک همکار باتجربه بپرسید به نظرش کدام مهارت شما در کار بیشتر دیده می‌شود و کدام مهارت را باید تقویت کنید. پاسخ او می‌تواند انتخاب آزمون مهارت را روشن‌تر کند.