شاغل و دانش‌آموز: هفته‌ای که برای درس جا دارد

برنامه‌ای که روی کاغذ عالی است ولی با شیفت کاری‌تان جور نیست، دو هفته بیشتر دوام نمی‌آورد. اول ساعت‌های ثابت کار، رفت‌وآمد و کارهای خانه را در یک جدول هفتگی بنویسید. بعد فقط از ساعت‌های خالی واقعی برای درس استفاده کنید.

فرض کنید هر روز یک ساعت در اتوبوس یا مترو هستید. همین زمان برای مرور خلاصه‌ها یا گوش دادن به درس ضبط‌شده کافی است. جلسه‌های کوتاه و منظم، از یک جلسه طولانی در آخر هفته اثر بیشتری دارد.

• قاعده اول، کم ولی هر روز: هر روز زمانی کوتاه و ثابت، حتی در روزهای شلوغ.
• قاعده دوم، سخت‌ترین درس اول: درسی را که از آن می‌ترسید، در ساعتی بخوانید که ذهن‌تان تازه‌تر است.
• قاعده سوم، یک روز جبرانی: یک روز در هفته را برای جبران عقب‌افتادگی خالی نگه دارید.

اگر کلاس مدرسه بزرگسالان با ساعت کارتان تداخل دارد، به‌جای غیبت‌های پی‌درپی، کتبی و محترمانه از کارفرما برای هماهنگی ساعت درخواست کنید. پاسخ کارفرما به مقررات و شرایط کارگاه بستگی دارد.

یک ابزار ساده هم کمک می‌کند: دفترچه پیشرفت. در پایان هر جلسه مطالعه، یک خط بنویسید چه خواندید و چه چیزی هنوز مبهم است. آخر هفته همین دفترچه را مرور کنید. نکته‌های مبهم را در کلاس بعدی از معلم بپرسید یا در جلسه جبرانی دوباره بخوانید. این روش به شما نشان می‌دهد واقعاً کجای مسیر هستید، نه آنچه حس می‌کنید.

عقب افتادن برای شاغلان طبیعی است؛ یک هفته کار سنگین یا بیماری یکی از اعضای خانواده، برنامه را به هم می‌زند. به‌جای رها کردن، برنامه را کوچک کنید. فرض کنید دو هفته عقب افتاده‌اید. همه فصل‌های جامانده را یک‌جا نخوانید؛ اول فصل‌هایی را بخوانید که در امتحان سهم بیشتری دارند یا پیش‌نیاز فصل‌های بعدی‌اند. از معلم یا مدرسه بپرسید کدام بخش‌ها مهم‌تر است.

یادتان باشد که هدف، رسیدن به امتحان با آمادگی معقول است، نه کامل بودن. یک برنامه کوچکِ اجراشده، از یک برنامه بزرگِ رهاشده بهتر است.

• جدول هفتگی کار و زندگی‌تان را بنویسید و ساعت‌های خالی واقعی را رنگی کنید.
• برنامه امتحانات نوبت اول را از مدرسه یا اداره آموزش و پرورش بپرسید؛ زمان دقیق را از اطلاعیه رسمی ببینید.
• برای هر درس، فهرست فصل‌ها را بنویسید و هفته به هفته تقسیم کنید.
• در صورت نیاز، نامه هماهنگی ساعت کاری برای کلاس را آماده کنید.